Avusturya’da Krizin Faturasını Halk Ödüyor, Partiler Kazanıyor

Avusturya’da bütçe açığının kapatılması için emeklilerden ailelere, çalışanlardan üniversitelere kadar toplumun neredeyse her kesiminden fedakârlık isteniyor. Yeni vergiler, kesintiler ve tasarruf paketleri peş peşe açıklanırken, hükümetin unuttuğu bir kesim var gibi görünüyor: Siyasi partiler…

Maliye Bakanı Markus Marterbauer’in açıklayacağı bütçe öncesinde kulislere yansıyan bilgiler, parti finansmanının ve bazı siyasi ödeneklerin artırılmasının tartışıldığını ortaya koydu. Vatandaşlara “kemer sıkın” çağrısı yapılırken, siyasi partilerin kendi bütçelerinin korunması hatta artırılması yönündeki girişimler kamuoyunda haklı soruları beraberinde getirdi.

ÖVP ve SPÖ’nün parti kasalarına ek kaynak yaratma arayışı dikkat çekerken, koalisyonun diğer ortağı NEOS’un bu konuda daha mesafeli durduğu görüldü. Tartışmalar kamuoyuna yansıdıktan sonra geri adımlar atıldığı ve yeni müzakerelerin yapıldığı belirtiliyor. Ancak asıl mesele rakamların büyüklüğü değil; verilen siyasi mesajdır.

Çünkü vatandaşlardan fedakârlık talep eden bir siyasi sistemin, aynı dönemde kendi finansmanını artırmayı tartışması güven sorununu daha da derinleştiriyor.

Muhalefetteki FPÖ lideri Herbert Kickl’in eleştirileri elbette siyasi bir hesaplaşmanın parçası olarak değerlendirilebilir. Ancak burada dikkat çekici olan nokta, eleştirinin kaynağından bağımsız olarak toplumda karşılık bulabilmesidir.

Zira insanlar artık yalnızca hangi partinin ne söylediğine değil, kimin hangi fedakârlığı yaptığına da bakıyor.

Öte yandan bütçe krizinin asıl nedenleri konusunda daha yapısal bir tartışma yürütülmesi gerektiği açık. Uzmanlar yıllardır sağlık ve emeklilik harcamalarındaki artışın kamu maliyesi üzerindeki baskısını dile getiriyor. Buna rağmen kapsamlı reformlar yerine çoğu zaman yeni vergiler ve geçici tasarruf tedbirleri tercih ediliyor.

Vatandaşın karşı karşıya kaldığı tablo nettir: Daha fazla ödeme, daha az hizmet ve daha fazla tasarruf çağrısı.

Tam da bu nedenle siyasi partilere ayrılan kaynaklar konusu sembolik bir önem taşıyor. Çünkü kriz dönemlerinde toplumlar yalnızca rakamlara değil, adalet duygusuna da bakar.

Sorulması gereken soru basittir:

Eğer bütçe açığını kapatmak için herkes fedakârlık yapmak zorundaysa, bu fedakârlığın dışında kalması gereken ilk kurumlar siyasi partiler midir?

Yoksa tasarrufun inandırıcı olabilmesi için örneği önce siyaset kurumunun kendisi mi vermelidir?| © DerVirgül