Var Olmanın Sessiz Sebebi | Sevilmek

| Rabia Ünal

Her şey belki de insanın en temel ihtiyacından doğdu: sevilmek. Küçücük de olsa değer görmek, varlığının fark edildiğini hissetmek, bir başkasının dünyasında anlamlı bir yer kapladığını bilmek… İnsanlık hikâyesinin başlangıcında çoğu zaman büyük olaylar, savaşlar ya da keşifler anlatılır; ancak daha derinden bakıldığında bütün bu hikâyelerin altında çok daha sade bir gerçek yatar: insanın sevgi arayışı.

İnsan dünyaya geldiği andan itibaren bir başkasının bakışında kendini tanımaya başlar. Bir çocuğun ilk güven duygusu, ona bakan gözlerdeki sıcaklıktan doğar. Belki de bu yüzden hayat boyunca yapılan sayısız şey, görünürde farklı amaçlar taşısa da özünde aynı ihtiyaca hizmet eder: kabul edilmek ve sevilmek. İnsan şarkılar yazar, şiirler kaleme alır, resimler yapar, şehirler kurar, başarılar peşinde koşar. Bunların her biri bir anlamda varlığını dünyaya ilan etme çabasıdır.

Başarı, güç ve görünürlük çoğu zaman insanın değer görme isteğinin başka biçimlerde ortaya çıkmasından ibarettir. İnsan başarılı olduğunda yalnızca bir hedefe ulaşmış olmaz; aynı zamanda başkalarının gözünde anlamlı olma ihtiyacını da karşılamaya çalışır. Alkışın insana iyi gelmesinin sebebi de budur. Alkış, yalnızca bir takdir değildir; aynı zamanda “seni görüyoruz” mesajıdır.

Bu noktada sevgi, insan yaşamının en güçlü ama aynı zamanda en kırılgan unsurlarından biri hâline gelir. Çünkü sevgi yalnızca bir duygu değildir; insanın kendisini ve dünyayı algılama biçimini de şekillendirir. Sevgi insanı güçlendirebilir, ona yaşama cesareti verebilir. Umudunu kaybetmiş bir insan bazen tek bir samimi sözle yeniden hayata bağlanabilir. Bu yüzden sevgi, insan ruhunun en güçlü iyileştirici gücü olarak görülür.

Ancak sevginin paradoksal bir yönü de vardır. Aynı güç, yanlış kullanıldığında ya da eksik bırakıldığında derin yaralar açabilir. İnsan en çok sevdiği yerden kırılır. Çünkü sevdiğimiz insanlar bizim savunmasız olduğumuz alanlara dokunurlar. Bir yabancının sözü çoğu zaman yüzeyde kalırken, sevilen birinin sözü insanın en derin yerlerine ulaşabilir.

Bu yüzden bazen fiziksel acılarla duygusal acılar arasında garip bir karşılaştırma yapılır. İnsan bedeni yaralandığında iyileşme ihtimali vardır; zaman dokuları onarabilir. Fakat ruhun yaraları çoğu zaman görünmezdir ve iyileşmesi daha uzun sürer. Bir merminin ya da bir roketin yapamadığını bazen sevilen birinden gelen birkaç kelime yapabilir. Çünkü o sözler yalnızca kulağa değil, insanın varlık algısına dokunur.

Belki de bu yüzden insanların en büyük korkularından biri yalnızlık değildir; değersizlik hissidir. İnsan yalnız kalabilir ama yine de değerli olduğunu hissedebilir. Fakat kendini değersiz hissettiğinde, kalabalıkların içinde bile derin bir yalnızlık yaşayabilir. Bu durum bize sevginin yalnızca bir ilişki biçimi değil, aynı zamanda insanın kendisiyle kurduğu bağın da temelini oluşturduğunu gösterir.

İnsanın bütün üretimleri — sanat, bilim, başarı ve hatta mücadele — bir yönüyle varlığını anlamlandırma çabasıdır. İnsan dünyaya yalnızca yaşamak için değil, anlam bulmak için gelir. Ve çoğu zaman bu anlam, başka insanlarla kurulan bağların içinde ortaya çıkar. Sevgi bu bağların en temel ve en güçlü olanıdır.

Belki de hayatın en büyük trajedisi, sevginin gücünün çoğu zaman geç fark edilmesidir. İnsanlar bazen sevgiyi ifade etmeyi erteler, bazen de onu küçümser. Oysa insan hayatını değiştiren şey çoğu zaman büyük olaylar değil, küçük ama samimi temaslardır. Bir söz, bir bakış, bir ilgi… Bunlar insanın dünyasını dönüştürebilir.

Sonuçta insanın hikâyesi karmaşık görünse de temelinde oldukça sade bir gerçek yatar. İnsan yalnızca yaşamak istemez; yaşarken görülmek, anlaşılmak ve sevilmek ister. Belki de insanlığın bütün hikâyesi, bu üç basit ihtiyacın etrafında dönen uzun bir arayıştan ibarettir. Çünkü insan sevgiyle büyür, sevgiyle güçlenir ve çoğu zaman sevgiyle yeniden hayata tutunur.| ©DerVirgül